In een op de vijf gemeenten heeft de afgelopen tien jaar woningbouw plaatsgevonden op een of meerdere sportparken (Mulier Instituut, 2025). In de meeste gevallen is de ruimte voor sport elders gecompenseerd, dus het gaat zelden om netto verlies. Wel betekent het dat de locatie verandert, en dat is voor de gebruikers vaak het punt.
Tegelijk geldt het omgekeerde. Nieuwe woonwijken brengen nieuwe inwoners, en nieuwe inwoners brengen nieuwe sportvraag.
Een dubbel vraagstuk binnen dezelfde gemeente
Op de ene plek verdwijnt ruimte voor sport door woningbouw, terwijl elders in diezelfde gemeente extra capaciteit nodig is om nieuwe wijken te bedienen.
Die twee bewegingen worden zelden in samenhang bekeken, omdat ze in verschillende dossiers zitten en op verschillende momenten spelen. Het gevolg is dat de compensatie op papier klopt, terwijl de nieuwe locatie niet aansluit bij waar de vraag ontstaat.
Waarom sport te laat aanschuift
Sport komt in gebiedsontwikkeling vaak pas laat aan bod, als aanvullende wens in plaats van uitgangspunt. Achteraf ruimte zoeken leidt bijna altijd tot compromissen: te weinig capaciteit, matige bereikbaarheid, of dure noodoplossingen die later alsnog worden aangepast.
Dat is zelden onwil. Het is een gevolg van volgorde: als de woningbouwopgave de aanleiding is, wordt sport een gevolg in plaats van een ontwerpvraag.
Wat wij hierin zien
Wij komen aan tafel bij trajecten waar de bouwtekeningen al klaarliggen en pas dan de vraag valt waar het extra sportveld komt. Op dat moment is het antwoord bijna altijd duurder en slechter dan het een jaar eerder had kunnen zijn.
Daarom is ons advies onveranderlijk hetzelfde: betrek sport vroeg in het gebiedsontwikkelingsproces, niet nadat de woningbouwplannen vastliggen. Een vroeg haalbaarheidsonderzoek kost weinig en verandert de uitkomst wezenlijk.
Wil je weten hoe woningbouwplannen in jouw gemeente doorwerken op je sportparken? Wij van Sportgrond denken daar graag over mee.