Wij stellen de vragen die anders pas achteraf komen

Vijf jaar was ik directeur-bestuurder van twee nieuwe sportparken in Schiedam, Harga en Willem-Alexander. Twee locaties die volledig draaiden op vrijwilligers, met commercieel en traditioneel aanbod onder één exploitatie en de gemeente als opdrachtgever. Ik was verantwoordelijk voor het beheer, de exploitatie, de meerjarenbegroting en de verantwoording, en voor de samenwerking tussen besturen die allemaal iets anders nodig hadden. We realiseerden er ook een pumptrackbaan en een Urban Dance Ground, openbaar toegankelijk en in overleg met de buurt, voor mensen die daar niet komen om bij een club te sporten.

Ik heb daar geleerd wat een governance-model waard is op het moment dat het spannend wordt, en wat het kost als afspraken alleen op papier bestaan. Uiteindelijk heb ik beide stichtingen ook weer moeten afwikkelen. Dat is geen ervaring die je opzoekt, en het is wel de reden dat ik nu precies weet welke vragen aan de voorkant gesteld moeten worden.

Daarna verhuisde ik naar de andere kant van de tafel. Bij de Gelderse Sport Federatie en later voor NOC*NSF zat ik tegenover colleges van B&W die een landelijke regeling, het Sportakkoord, de Brede SPUK, moesten vertalen naar iets dat op hun eigen Sportpark werkte. Precies de vertaalslag die nu vaak vastloopt: een regeling die op papier klopt, maar waarvan niemand weet hoe die concreet landt bij de vereniging die er iets mee moet.

Wat ik daarna als bestuurslid strategie en beleid bij een voetbalvereniging leerde over draagvlak, heeft me meer geleerd dan alle beleidsnota's samen.

In een traject: ik voer de regie, zit aan tafel bij gemeente en verenigingen en schrijf de stukken waarmee college en raad een besluit kunnen nemen.

Ik kan geen organisatie inlopen zonder meteen te zien waar het beter kan. Een rooster dat net niet klopt, een proces met een overbodige stap, een besluit dat over een paar maanden gegarandeerd terugkomt als probleem, ik zie het voordat iemand het benoemt. Dat is geen truc, dat is gewoon hoe ik kijk: altijd op zoek naar de onbenutte kans, de optimalisatieslag die iedereen over het hoofd ziet.

Ik zie geen rapporten, ik zie patronen. En een patroon dat je op tijd ziet, hoef je nooit meer als verrassing te behandelen.

Diezelfde blik werkt bij Sportgrond precies zo. Waar anderen een afspraak zien, voel ik ook het effect daarvan over een jaar. Daardoor komen wij, en onze klanten, zelden voor verrassingen te staan.

Mijn achtergrond ligt op het snijvlak van verandermanagement, bedrijfsontwikkeling en kwaliteitsverbetering, in situaties waar veel tegelijk speelt: onduidelijke verantwoordelijkheden, versnipperde informatie, processen die vastlopen, bestuurlijke druk. Precies dat vak breng ik in bij Sportgrond: het scherp krijgen van wat er nog niet werkt, en de garantie dat het daarna ook standhoudt.

In een traject: ik bewaak dat rollen, processen en verantwoordelijkheden die we vastleggen ook standhouden nadat het project is afgerond, niet alleen op de dag van oplevering.