Wij stellen de vragen over je Sportpark die anders pas achteraf komen

Ik heb dit van dichtbij zien gebeuren. Vijf jaar was ik directeur-bestuurder van twee nieuwe sportparken in Schiedam, Harga en Willem-Alexander. Twee locaties die volledig draaiden op vrijwilligers, met commercieel en traditioneel aanbod onder een exploitatie en de gemeente als opdrachtgever. Ik was verantwoordelijk voor het beheer, de exploitatie, de meerjarenbegroting en de verantwoording, en voor de samenwerking tussen besturen die allemaal iets anders nodig hadden. We realiseerden er ook een pumptrackbaan en een Urban Dance Ground, openbaar toegankelijk en in overleg met de buurt, voor mensen die daar niet komen om bij een club te sporten.

Ik heb daar geleerd wat een governance-model waard is op het moment dat het spannend wordt, en wat het kost als afspraken alleen op papier bestaan. Uiteindelijk heb ik beide stichtingen ook weer moeten afwikkelen. Dat is geen ervaring die je opzoekt, en het is wel de reden dat ik nu precies weet welke vragen aan de voorkant gesteld moeten worden.

Daarnaast heb ik ruim twintig jaar aan de beleidskant gewerkt. Voor NOC*NSF adviseerde ik gemeenten in Zuid-Holland-Zuid, Haaglanden en Rijnmond over Sportakkoord II, de Brede SPUK en de plek van maatschappelijke aanbieders in gezondheids- en preventiebeleid. Eerder deed ik dat bij de Gelderse Sport Federatie, waar ik gemeenten begeleidde bij de vertaling van landelijke regelingen naar lokale criteria en bijeenkomsten leidde voor colleges van B&W. Ik was docent Sportkunde, ondernemer en bestuurslid strategie en beleid bij een voetbalvereniging, en dat laatste heeft me meer geleerd over draagvlak dan alle beleidsnota's samen.

Mijn achtergrond ligt niet in de sport, en daar zit mijn toegevoegde waarde. Ik begon op mijn zestiende als vestigingsmanager in de supermarktbranche en stuurde later een district van twaalf filialen aan in de telecomretail. Daarna had ik eigen ondernemingen in diezelfde sector, bouwde ik zes jaar samen met een compagnon een onderneming op in de meubelbranche, van internationale inkoop tot warehousing en aftersales, en de afgelopen tien jaar begeleid ik vanuit mijn eigen adviespraktijk directies en ondernemers bij verandertrajecten.

In al die rollen zag ik dezelfde dingen misgaan. Voorraad die wegvloeide zonder dat iemand het merkte. Marges die sluipenderwijs wegzakten. Een besluit dat maandenlang bleef liggen tot het vanzelf een probleem werd. Een overleg waarin iedereen het eens leek terwijl niemand hetzelfde bedoelde.

Ik zie geen rapporten, ik zie patronen. Ik denk systematisch, let op details die anderen overslaan, en een zaak die niet klopt laat me niet los tot ik weet waarom. Een rooster dat net niet sluit, een proces met een overbodige stap, een team dat langs elkaar heen werkt, een besluit dat wordt uitgesteld tot het vanzelf een crisis wordt: dat herken ik binnen tien minuten, of het nu in een winkel is, een productieketen, een directiekamer, of een Sportparkbestuur.

Waar anderen een afspraak zien, zie ik ook het effect ervan over een jaar. Waar anderen een compromis zien, zie ik vaak het probleem dat is vooruitgeschoven. En waar anderen wachten tot iets misgaat, stel ik liever de vraag die dat voorkomt.